संस्‍कृतशब्‍दकोशः

संस्‍कृत-हिन्दी-आंग्ल शब्दकोश


संस्कृत — हिन्दी

विरहिन् — यः प्रियजनात् पृथक् भूतः।; "विरही रामः सीताम् अन्वेष्टुं वने वने अभ्रमत्।" (adjective)

Monier–Williams

विरहिन् — {vi-ḍrahin} mfn. separated, parted (esp. from a beloved person), lonely, solitary Kāv. Kathās. &c##absent Bhartṛ##(ifc.) abstaining from Sarvad##({iṇī}), f. a woman separated from her husband or lover W##wages, hire ib##{ṇī-mano-vinoda}, mṆ. of wk

इन्हें भी देखें : यामिनीविरहिन्;