संस्‍कृतशब्‍दकोशः

संस्‍कृत-हिन्दी-आंग्ल शब्दकोश


Monier–Williams

वायव — {vāyava} &c. See p. 943, col. 1

वायव — {vāyava} mf({ī})n. relating or belonging to the wind or air, given by or sacred to the god of wind &c. PārGṛ. MBh##north-western##({ī}), f. (with or scil. {diś}) the north-west (cf. under {vāyu}). ĀśvGṛ

इन्हें भी देखें : ऐन्द्रवायव; वायवीय; वायवीयतन्त्र; वायवीयसंहिता; वायवीसंहिता; वायव्य; वायव्यापुराण; व्यवायवायिन्; हेरातनगरम्; ऑक्सफोर्डनगरम्, आक्स्फर्डनगरम्; नगरहारनगरम्; पञ्चप्राणः;

These Also : pneumatic;