संस्‍कृतशब्‍दकोशः

संस्‍कृत-हिन्दी-आंग्ल शब्दकोश


Monier–Williams

लुञ्च् — {luñc} cl. 1. P. (cf. Dhātup. vii, 5) {luñcati} (pf. {luluñca}, {ce} &c##aor. {aluñcīt} Gr##fut. {luñcitā}, {luñciṣyati}##ind. p. {luñcitvā}, or {lucitvā} 1-2, 24##{-lucya} ), to pluck, pull out, tear off &c##to peel, husk

इन्हें भी देखें : अवलुञ्च्; आलुञ्च्; उल्लुञ्च्; ग्लुञ्च्; म्लुञ्च्; विलुञ्च्;