संस्‍कृतशब्‍दकोशः

संस्‍कृत-हिन्दी-आंग्ल शब्दकोश


Monier–Williams

मण्ड् — {maṇḍ} cl. 1. P. {maṇḍati}, to deck, adorn ix, 36##{maṇḍate}, to distribute or to clothe, viii, 19: Caus. {maṇḍayati} (ep. also {te}), to adorn, decorate (Ā. one's self 3-1, 87 18 ) &c##to glorify, extol##to rejoice, exhilarate

इन्हें भी देखें : मण्ड्यामण्डलम्; मण्ड्यानगरम्; शुभ्, भूष्, अलङ्कृ, विभूष्, समलंकृ, अतिभूष्, अभिभूष्, मण्ड्, मङ्क्, संशुभ्, उपशुभ्;