संस्‍कृतशब्‍दकोशः

संस्‍कृत-हिन्दी-आंग्ल शब्दकोश


Monier–Williams

भिल्ल — {bhilla} m. N. of a wild mountain race, (prob.) the 'Bheels' (who live in the Vindhya hills, in the forests of Malwa, Mewar, Kandesh, the Dakhin) &c. (ifc. f. {ā})##a king of the Bhillas##the son of a Śabara and an Andhri (who was previously married to a Nishṭhya, )##a species of Lodhra##({ī}), f. a Bhilla woman, Śārṅgp##Symplocos Racemosa

इन्हें भी देखें : गर्दभिल्ल; भिल्लगवी; भिल्लतरु; भिल्लभूषणा; भिल्लिन्; भिल्ली; भिल्लीचक्रेश्वर; भिल्लीनाथ; वंशधान्यम्; काकिणी, काकिणि, संचाली, भिल्लभूषणा, बादरम्; लोध्रः, गालवः, शाबरः, तिरीटः, तिल्वः, मार्जनः, लोधवृक्षः, भिल्लतरुः, तिल्वकः, काण्डकीलकः, लोध्रकवृक्षः, शम्बरः, हस्तिरोध्रकः, तिलकः, काण्डनीलकः, हेमपुष्पकः, भिल्ली, शावरकः; अरण्यम्, अरण्यी, अरण्यानी, वनम्, वनी, अटविः, अटवी, गहनम्, गहः, काननम्, विपिनम्, जङ्गलम्, जङ्गलः, दावः, कान्तारः, कान्तारम्, कुत्रम्, रिक्तम्, तल्कम्;