संस्‍कृतशब्‍दकोशः

संस्‍कृत-हिन्दी-आंग्ल शब्दकोश


संस्कृत — हिन्दी

प्रापक — यः प्राप्नोति।; "प्रापकस्य पुरुषस्य नाम पत्रे स्पष्टं लिखतु।" (adjective)

Monier–Williams

प्रापक — {prâpaka} mf({ikā})n. causing to arrive at, leading or bringing to (gen. or comp.) Kathās. KātyŚr. Sch##procuring Kull##establishing, making valid L##m. a bringer, procurer Kathās

इन्हें भी देखें : अलोकः; पत्रस्वीकर्ता, पत्रप्रापकः, प्रापका, प्रापकम्, प्रापी, प्रापिका, प्रापिणी, लब्धा, संनिधाता, प्रतिग्राही, आदायी, ग्राहकः, ग्राहिका, ग्राहकम्, ग्रहीता; अर्थशास्त्रम्, दण्डनीतिः; प्रभर्ता, प्रापकः, सम्भलः;

These Also : receivership;