संस्‍कृतशब्‍दकोशः

संस्‍कृत-हिन्दी-आंग्ल शब्दकोश


Monier–Williams

कख् — {kakh} cl. 1. P. {kakhati}, {cakākha}, {kakhitā}, &c., to laugh, laugh at or deride: Caus. {kakhayati}, to cause to laugh Dhātup. v, 6 ; xix, 22 ; [ {cachinnare} ; Gk. ?, O. H. G. {huoch} ; Germ. {hā0her}, [242, 1] {heher} ; Eng. {cackle}.]

इन्हें भी देखें : कख्या; खक्ख्, कर्क्, खक्ख्, गग्घ्, घग्घ्, कख्; अवहस्, उपहस्, परिहस्, विहस्, हस्, अवमन्, कख्;