संस्‍कृतशब्‍दकोशः

संस्‍कृत-हिन्दी-आंग्ल शब्दकोश


Monier–Williams

आस्य — {āsyá} n. [ifc. mf({ā})n.] mouth, jaws &c##face##(mfn.) belonging to the mouth or face, belonging to that part of the mouth or face, belonging to that part of the mouth which is the organ of uttering sounds or letters &c.

आस्य — {āsyá} &c. 4. {ās}

इन्हें भी देखें : आस्या; आस्यदघ्न; आस्यंधय; आस्यपत्त्र; आस्यमोदक; आस्यलाङ्गल; आस्यलोमन्; आस्यस्रवण; घर्घरा; उच्चारणम्; मुखम्, वक्त्रम्, आस्यम्, वदनम्, तुण्डम्, आननम्, लपनम्; लालाग्रन्थिः;